Ξεκινάει αυτή η εποχή του χρόνου που το ημερολόγιο μου είναι ήδη σχεδόν γεμάτο για το επόμενο δίμηνο, και μέρα με την μέρα συμπληρώνεται ασφυκτικά. Δεν το λέω με παράπονο, μου αρέσει πολύ που οι μέρες μας είναι γεμάτες, και ακόμα περισσότερο που η αναλογία επαγγελματικών και φιλικών καλεσμάτων είναι 30-70, πράγμα που για την δουλειά που κάνουμε, το θεωρώ τεράστια επιτυχία.
Χαζεύοντας τα ραντεβού μου των επόμενων 40 ημερών, βλέπω τα πάντα. Εξόδους με αγαπημένους φίλους, τραπέζια σε σπίτια του δικού μας συμπεριλαμβανομένου, εκδρομές, μπωτέ, FNL events, δύο ρεβεγιόν, ένα μπουζούκι, και λίγα, ελάχιστα meetings. Την τελευταία δεκαετία έχω δουλέψει πολύ συνειδητά προς αυτή την κατεύθυνση, το να μπορούμε δηλαδή να περιορίζουμε τα επαγγελματικά μας όσο γίνεται περισσότερο, και ευτυχώς έχουμε την τύχη να έχουμε μια υπέροχη ομάδα ανθρώπων στο FNL που πηγαίνουν εκεί που πρέπει να πάνε για να μην πηγαίνουμε εμείς.
Παρόλο που ξέρω πως όσοι με διαβάζετε στα σόσιαλ αλλά δεν με γνωρίζετε προσωπικά θεωρείτε πως είμαι πολύ κοινωνική, η αλήθεια είναι πως δεν είμαι καθόλου. Όταν ήμουν νεότερη και όταν δουλεύαμε σε περιοδικά και αργότερα, όταν στήναμε το FNL, αναγκαζόμουν να πηγαίνω σε πολύ περισσότερα επαγγελματικά και κοσμικά καλέσματα και ταξίδια από όσα θα ήθελα – και πάντα πολύ λιγότερα από όσα θα έπρεπε- τώρα όμως είμαι στην φάση της ζωής μου που μπορώ να κάνω αυτό ακριβώς που θέλω. Και το απολαμβάνω πραγματικά. Ευτυχώς, είναι και ο Πάνος σαν εμένα, εντάξει, ίσως λίγο κοινωνικότερος αλλά μην φανταστείτε κάτι τρομερό, είναι και μικρό παιδί άλλωστε και έχει περισσότερες αντοχές. Και έτσι, μεταξύ μας, τα πράγματα κάπως ισορροπούν.
Ή μάλλον είναι αρμονικά γιατί σε μια συνέντευξη του σκηνοθέτη Σωκράτη Τσαφούλια άκουσα κάτι που μου άρεσε πολύ : είπε πως η ισορροπία δεν έχει κίνηση, άρα μοιάζει με τον θάνατο. Οπότε όταν αναφερόμαστε σε κάθε είδους σχέσεις, η λέξη αρμονία είναι πολύ πιο σωστή.
Πίσω στις μέρες με την full agenda, οι βιταμίνες είναι χρησιμότερες από ποτέ. Προσωπικά παίρνω βιταμίνες κάθε μέρα έτσι κι αλλιώς, το ράφι της κουζίνας είναι γεμάτο μπουκαλάκια, τελευταία όμως πρόσθεσα ασβέστιο και βιταμίνη D το πρωί και μαγνήσιο το βράδυ, και η αλήθεια είναι πως έχω δει ήδη διαφορά και στις αρθρώσεις μου, αλλά και στο ύπνο μου, μια που παρόλο που έτσι κι αλλιώς κοιμάμαι πάντα πολύ, τελευταία νοιώθω πως ξυπνάω πιο ξεκούραστη.
Τι άλλα? Αργά αλλά σταθερά έχω ξεκινήσει και τις λίστες για τις γιορτές. Δώρα, μενού και ψώνια για τα τραπέζια μας, φέτος σκέφτομαι να επανέλθω στις Βρετανικές μου συνήθειες και να στείλω και κάρτες, οπότε το ψάχνω κι αυτό.
Και βέβαια, έκανα και λίγο shopping για τον εαυτό μου. Πάντα σε British mood, παράγγειλα ένα ζευγάρι wellies Hunter σε χρώμα λαδί, και μερικά ζευγάρια ψηλές καρό και πολύχρωμες κάλτσες για να τις συνδυάζω, και να τις φοράω με τα τζιν μου όχι μόνο σε εκδρομές αλλά και στην πόλη, όταν κρυώσει ή όταν είναι βροχερός ο καιρός. Σε δεύτερη φάση σκέφτομαι να αγοράσω και ένα Barbour και να φέρω τα Cotswolds στην Κηφισιά full time, πράγμα που δεν το βρίσκω καθόλου κακή ιδέα.
Μήπως να γράψω ένα γράμμα στον Αη Βασίλη? Έτσι κι αλλιώς, ήμουν πολύ καλό κορίτσι φέτος…
Φιλιά,