Γράφω αυτό το ποστ χαμογελώντας μόνη μου, λιγάκι σαν χαζή. Όσο χαζή αισθάνθηκα άλλωστε όταν νωρίτερα σήμερα προσπάθησα να θυμηθώ πως ακριβώς έμπαινα στο admin του site μου, την ηλεκτρονική σελίδα από την οποία ανεβάζω τα κομμάτια, και συνειδητοποίησα πως μου ήταν αδύνατον! Μετά από σχεδόν δύο χρόνια, είχα ξεχάσει όχι μόνο την διεύθυνση, αλλά και το user name και το password. Ευτυχώς που τα παιδιά στην Smiling Hippo - την εταιρία που υποστηρίζει τεχνικά το FNL αλλά και το Blond - έχουν κρατημένα τα πάντα στα αρχεία τους, γιατί αλλιώς ακόμα θα κοιτούσα την οθόνη μου σαν απορημένος ροφός.
Anyway, τέλος καλό όλα καλά και να ‘μαστε πάλι εδώ σαν να μην πέρασε μια μέρα. Βέβαια, η main page μου υπενθυμίζει πως από τις 14 Δεκεμβρίου του 2024 που ανέβηκε το τελευταίο ποστ έχουν περάσει 664 μέρες ακριβώς, αλλά θα επιλέξω να αντιμετωπίσω την κατάσταση σαν αυτές τις φιλίες στις οποίες μπορεί οι άνθρωποι να χάνονται για καιρό, αλλά όταν ξαναβρίσκονται μοιάζει σαν να μην πέρασε μια μέρα.
True story που μου συνέβη στην πραγματικότητα, μια που πριν από περίπου δύο χρόνια ξαναβρέθηκα την κουμπάρα μου και έναν απο τους πιο αγαπημένους μου φίλους, την Μαρία και τον Ζαννή, μετά από ένα break σχεδόν δεκαετίας, και όλα ήρθαν τόσο εύκολα, τόσο χαλαρά και τόσο organically που είναι σαν να μην χαθήκαμε ποτέ. Και ήταν και το timing απίστευτο, γιατί αυτοί οι δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι, με τους οποίους είχαμε χαθεί για εντελώς διαφορετικούς λόγους αλλά αγαπιόμασταν apparently πάντα το ίδιο πολύ, επέστρεψαν στην ζωή μου τον ίδιο μήνα, με διαφορά μερικών μόλις ημερών!
Τέλος πάντων, πηδάω από το ένα θέμα στο άλλο αλλά bear with me please, και κάπου θα καταλήξουμε.
Αυτά τα δύο χρόνια, όπως ίσως ξέρετε όσες και όσοι με ακολουθείτε στα social media ή διαβάζετε FNL, επικεντρώθηκα στο κομμάτι του φαγητού και του ταξιδιού, που είναι άλλωστε στην πραγματικότητα και οι κύριες ασχολίες μου. Κάποια στιγμή ένοιωσα πως το Blond είχε κάνει πια τον κύκλο του, είχα γράψει ότι είχα να γράψω, και η αλήθεια είναι πως με είχαν κουράσει και τα events, όχι γιατί δεν περνούσα τέλεια παρέα σας, αλλά γιατί τα logistics για να διοργανωθούν κάθε φορά τα πάντα στην εντέλεια κάπου με νίκησαν. Και η κούραση της διαδικασίας ξεπέρασε την χαρά των ίδιων των συναντήσεων μας.
Έτσι δημιουργήθηκε το The Blond Who Eats and Travels στο Instagram, ένα concept που με χαρακτηρίζει απόλυτα και ένα project που στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία και με ταξίδεψε, κυριολεκτικά και μεταφορικά σε υπέροχα μέρη. Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ πως τα ταξίδια είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια που θέλω να έχω στην ζωή μου πια, αρκεί βέβαια να γίνονται με τον τρόπο και τις συνθήκες που θέλω, έτσι ώστε να τα απολαμβάνω πραγματικά.
Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι το τύπος που μπορεί και θέλει να ταξιδεύει back to back, έχω ανάγκη από κάποιο χρόνο από την ώρα που θα αδειάσω την μια βαλίτσα μέχρι να γεμίσω την επόμενη, όπως επίσης θέλω και χρόνο όπου πάω, δεν αγαπώ τα διήμερα και τα τριήμερα, ειδικά στο εξωτερικό. Μου αρέσει να έχω το λιγότερο τέσσερις καθαρές μέρες στον κάθε προορισμό έτσι ώστε να μπορώ να τον ζήσω με την ησυχία μου αντί να τρέχω κάθιδρη από το ένα μέρος στο άλλο για να μπορέσω να χωρέσω στο σφιχτό πρόγραμμα μου όσα περισσότερα πράγματα μπορώ.
Γενικά μιλώντας, όσο μεγαλώνω τόσο θέλω να κάνω τα πάντα με τους δικούς μου ρυθμούς, οπότε τα όχι που λέω αναγκαστικά είναι πολύ περισσότερα από τα ναι, σε ότι αφορά όχι μόνο την επαγγελματική, αλλά και την κοινωνική μου ζωή.
Αντίθετα, λατρεύω να περνάω χρόνο και να κάνω πράγματα παρέα με τους ανθρώπους που αγαπάω, που ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είναι πολλοί. Μαζί τους όμως κάνω τα καλύτερα ταξίδια, τις ωραιότερες διακοπές, και περνάμε υπέροχα όπου κι αν πάμε. Από το πιο grand εστιατόριο μέχρι το πιο απλό ταβερνάκι, και από τις ωραιότερες σουίτες πεντάστερων ξενοδοχείων μέχρι τα πιο basic δωμάτια σε μέρη καθόλου μα καθόλου τουριστικά. Για εκείνους, βγαίνω ακόμα και από τον δρόμο μου κάποιες φορές για να είμαι παρούσα στις σημαντικές στιγμές τους, παρόλο που όπως ξέρουν όσοι με ξέρουν, δεν νοιώθω καθόλου άνετα ανάμεσα σε πολύ κόσμο.
Αυτός ο χρόνος λοιπόν που πέρασε, όπως συμβαίνει πάντα όταν παίρνουμε αποστάσεις από τα πράγματα, έφερε νέες ισορροπίες. Και μαζί, μου έφερε και μια νοσταλγία για το διαδικτυακό ημερολόγιο που με ακολουθεί από το 2006, είκοσι χρόνια πια, οπότε από τον Αύγουστο και μετά άρχισα να σκέφτομαι πως θα μπορούσα να το επαναφέρω, με μια νέα αισθητική όμως, και κυρίως πιο χαλαρά, έτσι ώστε να το απολαμβάνω όπως κάποτε.
Αρχικά, αποφάσισα να γράφω στο Substack γιατί μου κέντρισε το ενδιαφέρον αυτή η πλατφόρμα που συγκεντρώνει την αφρόκρεμα των creators ανά τον κόσμο - διάσημους συγγραφείς, δημοσιογράφους και influencers - αλλά με content εξαιρετικά υψηλού επιπέδου και ανάλογου ενδιαφέροντος. Σε αυτό το μοναδικό περιβάλλον, πάρα πολλοί "κοινοί θνητοί" σαν εμένα βρίσκουν τόπο να ανθίσουν, όμως η αλήθεια είναι πως εκεί έχει νόημα το περιεχόμενο στα αγγλικά και όχι στα Ελληνικά, μια που η συγκεκριμένη πλατφόρμα απευθύνεται σε ένα διεθνές αναγνωστικό κοινό, και όχι σε Έλληνες.
Μέχρι τώρα η λύση που είχα σκεφτεί ήταν να γράφω και στα αγγλικά και στα ελληνικά μια που πολλοί από σας έσπευσαν για μια ακόμα φορά να με στηρίξουν και σε αυτό το καινούριο μου project, κάποιοι μάλιστα πληρώνοντας και συνδρομή, πράγμα για το οποίο θα σας είμαι για πάντα ευγνώμων. Όχι για τα 10 ευρώ τον μήνα προφανώς, αλλά για την γενικότερη υποστήριξη σας και τη αγάπη σας, είτε γραφτήκατε επί πληρωμή είτε δωρεάν, γιατί για μένα είναι τεράστιο δώρο το να ξέρω πως σε ότι κι αν κάνω σας έχω δίπλα μου. Και θέλω να ξέρετε πως είναι κάτι που δεν το θεωρώ καθόλου δεδομένο.
Όμως, το Substack έχει τελικά άλλη κατεύθυνση, και άλλο λόγο ύπαρξης, οπότε αποφάσισα τελικά να συνεχίσω μόνο το αγγλικό κομμάτι, να απενεργοποιήσω τις πληρωμένες συνδρομές προς το παρόν, και σε ότι έχει να κάνει με το ελληνικό μου αναγνωστικό κοινό, να επιστρέψω πίσω στο Blond.
Το οποίο, Θεού και Ιάσονος θέλοντος μέσα στο επόμενο διάστημα θα αλλάξει όνομα και μορφή, θα λέγεται The Blond Who Eats and Travels by Blond (con)fusion, θα ανανεωθεί και θα ομορφύνει και άλλο λίγο εικαστικά. ¨Όμως για να συμβούν όλα αυτά θα πρέπει να βρει χρόνο ο γραφίστας της καρδιάς μου να ασχοληθεί λιγάκι με την μανούλα του πράγμα όχι και τόσο απλό μια που πνίγεται στην καινούρια του δουλειά – αφού κέρδισε τον πρώτο του Έρμη για την V+O πήγε στην McCann Greece στην οποία είναι τώρα art director στο τμήμα των social media- άρα fingers crossed και υπομονή. Και βλέπουμε. Όπως άλλωστε λέει ο σοφός λαός «τα παιδιά του τσαγκάρη είναι ξυπόλητα» και μάλλον κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την μαμά του γραφίστα.
Αυτά λοιπόν από μένα προς το παρόν, και θα τα λέμε από εδώ και στο εξής πολύ συχνότερα, και το κυριότερο χωρίς φίλτρα. Που σημαίνει πως θα γράφω ότι έχω κέφι και ότι μου κατεβαίνει στο κεφάλι, οπότε, buckle up.
Σας πεθύμησα, και ελπίζω να με πεθυμήσατε και εσείς.
Φιλιά
