Να ομολογήσω εδώ πως η ιταλική κουζίνα δεν είναι από τις πρώτες στις προτιμήσεις μου, ειδικά τα μακαρόνια – ναι, το ξέρω πως τα λέμε pasta κανονικά- μπορεί και να μην περάσουν ποτέ από το μυαλό μου όταν σκέφτομαι τι θα ήθελα να φάω. Με δύο εξαιρέσεις. Την cacio e pepe που στην Ελλάδα παίζει να είναι από τις πιο κακοπαθημένες συνταγές ever, και οτιδήποτε εμπεριέχει κοτόπουλο. Θυμάμαι ακόμα μια pasta με κοτόπουλο, κολοκυθάκια και λεμόνι που τρώγαμε προ αμνημονεύτων ετών σε ένα εστιατόριο κοντά στο Καλλιμάρμαρο, ακριβώς από πάνω από τον παλιό Κούκο, και την λιγουρεύομαι τρελά.
Anyway, πίσω στην Ιταλική κουζίνα αγαπώ τις πίτσες και την κοτολέτα αλά Μιλανέζε και εκεί τελειώνουν οι προτιμήσεις μου, οπότε δεν την αναζητώ με πάθος, ποτέ. Όταν έμαθα όμως πως η Ελένη Σαράντη, η chef patron της Osteria Mamma στο Μεταξουργείο κάνει την καλύτερη cacio e pepe της πόλης δεν θα μπορούσα να μην πάω να την δοκιμάσω…
Πήγα λοιπόν πρώτη φορά τον Απρίλιο που μας πέρασε, και ενθουσιάστηκα. Και με το μαγαζί που είναι πολύ όμορφο και αυθεντικό, και με το φαγητό που είναι εξαιρετικό, και με τους ιδιοκτήτες, την Ελένη που πέρα από σούπερ ταλαντούχα chef είναι και τυπάρα και καταπληκτικό κορίτσι, και τον Βασίλη Στεφανάκη που για κάποιον λόγο μου θυμίζει πολύ το παιδί μου.
Τις τρεις φορές που πήγαμε από τότε έχουμε δοκιμάσει σχεδόν όλο το μενού το οποίο, όπως γράφουν και τα t-shirts που φοράει όλη η ομάδα δεν περιέχει pizza, και έχω καταλήξει στα δικά μου αγαπημένα που είναι εννοείται η cacio e pepe έπος, τα arancini carbonara, οι κεφτέδες με την κόκκινη σάλτσα, η χοιρινή κοτολέτα που σερβίρεται με κομμάτια gorgonzola, η saltimbocca a la Romana και μια συγκλονιστική pannacotta με αλμυρή καραμέλα που δοκιμάσαμε την τελευταία φορά και η οποία ήταν to die. Όλα αυτά συνδυασμένα με κάποιο από τα ωραία κόκκινα κρασιά της λίστας, ευγενέστατο σέρβις και καλή παρέα, αποτελούν την βάση μιας εξαιρετικής βραδιάς.
Αρκεί να μην κάνετε το λάθος και τα παραγγείλετε όλα μαζί, γιατί μετά θα υποφέρετε. Η πλειοψηφία των πιάτων είναι τηγανητά, με σάλτσες, οπότε ο συνδυασμός είναι περίπλοκος. Θα σας πρότεινα μια σαλάτα και ένα πρώτο στην αρχή και ένα κύριο, και συχνές επισκέψεις που θα τις κάνετε έτσι κι αλλιώς γιατί σίγουρα θα σας αρέσει πολύ το όλο experience, οπότε eventually θα τα δοκιμάσετε όλα.
Άλλωστε, υπάρχουν και πιάτα ημέρας, όπως αυτή η πάστα με σαλσίτσια που δοκιμάσαμε τις προάλλες και ήταν epic, οπότε θα έχετε πάντα κάτι καινούριο να ανακαλύψετε.
Υ.Γ. Ο Βασίλης Στεφανάκης έχει κάνει και έναν καταπληκτικό λογαριασμό στο Instagram που λέγεται Random Stories και στον οποίο ανεβάζει τα αγαπημένα του μαγαζιά για απλό φαγητό, κάποια από τα οποία μοιάζουν αληθινά διαμαντάκια. Εγώ ας πούμε έχω κολλήσει με ένα κινέζικο στο Μεταξουργείο που ανέβασε κάποια στιγμή και στο οποίο θα σύρω τον Πάνο και τους κολλητούς μου την πρώτη ευκαιρία, γιατί όταν πρόκειται για μέρη ενδιαφέρονται και όχι πολύ γνωστά, ξυπνάει ο adventurous εαυτός μου…
Φιλιά,
