About - Blond (con)fusion

 

Εύη Φέτση -Editor

Όταν ξεκίνησα το πρώτο μου blog στην Athens Voice το 2006 δεν είχα την παραμικρή ιδέα για τα όσα υπέροχα θα έφερνε στην ζωή μου το διαδίκτυο. Τα πρώτα εκείνα χρόνια – που δεν ήταν καθόλου της αθωότητας- βολεμένη πίσω από την ασφάλεια της ανωνυμίας της fevis  είχα την ευκαιρία και την άνεση να πειραματιστώ, να πάθω, και να μάθω, και έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο μου ιντερνετικό ημερολόγιο. Οι Μέρες και Νύχτες στην πόλη του Ποτέ Ποτέ  και αργότερα οι Μέρες και Νύχτες στην Πόλη του Ποτέ Ποτέ, Reloaded, έκαναν μεγάλο σουξέ και εγώ ανακάλυψα την χαρά του να μοιράζεσαι κομμάτια από την ζωή και την καθημερινότητα σου με ένα κοινό που στην πορεία έπαψε σε μεγάλο βαθμό να είναι ανώνυμο, όπως άλλωστε και εγώ.  Μέσα από το blogging που στα χρόνια που πέρασαν το άφησα και το ξανάπιασα πολλές φορές, γνώρισα ανθρώπους, ξεκίνησα συνεργασίες, έζησα εμπειρίες και το κυριότερο απέκτησα φιλίες ζωής. Και βέβαια, στην πορεία βρήκα τα βήματα μου, και το προσωπικό μου στυλ, έμαθα να διαχειρίζομαι τις κρίσεις και τους ανώνυμους haters, δημιούργησα μια εικόνα που αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα μου σε πολύ μεγάλο πιστεύω βαθμό, και έμαθα να κολυμπώ στον ωκεανό των social media χωρίς να πνίγομαι.

Σε όλα αυτά, με βοήθησε και η πορεία μου στον χώρο των περιοδικών που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 90 από την ΔΕΣΜΗ με ένα ρεπορτάζ για τις παραλίες του Σχοινιά στο Αθηνόραμα για να κλείσει το 2011 όταν παρέδωσα την ύλη του τελευταίου τεύχους του Mykonos The Magazine της IMAKO στην τότε διευθύντρια μου Σοφία Κιντή. Ενδιάμεσα είχα περάσει κάποια ευτυχισμένα χρόνια στον Όμιλο Λυμπέρη ως αρχισυντάκτρια και αργότερα consultant editor του Mykonos Confidential με διευθυντή τον αγαπημένο φίλο μου Πέτρο Μπουροβίλη – μια συνεργασία που την θεωρώ από τις πιο ενδιαφέρουσες και εποικοδομητικές της καριέρας μου. Που περιλαμβάνει από εξωτερικές συνεργασίες μέχρι μόνιμες στήλες στα περιοδικά Ευ Ζην, Status, Nitro, Down Town, Elle, Traveler, 2 Board και Lifo.  Εκτός από την Μύκονο, ασχολήθηκα με το lifestyle και με τις συνεντεύξεις. Με κορυφαία εκείνη που μου έδωσε ο sir Sean Connery για το Status το 2001. Σήμερα, συνεργάζομαι πια μόνο με τα Βρετανικά περιοδικά Tatler και Traveler σαν guest writer.

Η σχέση μου με την Μύκονο υπήρξε όπως αντιλαμβάνεστε καθοριστική μια που έχω γράψει σχεδόν σε οτιδήποτε έχει ασχοληθεί με το νησάκι από το 1995 μέχρι το 2010 – περιοδικό ή οδηγό- κάτι σαν τον κύριο Ζάχο Χατζηφωτίου στο νεότερο και στο πιο ξανθό. Όμως όπως όλοι οι μεγάλοι έρωτες, έτσι κι αυτός έφτασε στο τέλος του και μαζί, τελείωσε και η ενασχόληση μου με την Μυκονογραφία. Πρωτοπάτησα το πόδι μου στην Μύκονο το 1969 σε ηλικία 5 ετών – ο πατέρας μου ήταν από τους πρώτους Αθηναίους που απέκτησαν σπίτι στο νησί μετά από κάποια επικά νεανικά του καλοκαίρια εκεί- και την αποχαιρέτησα οριστικά πριν 6 χρόνια. Θυμάμαι ακόμα το συναίσθημα εκείνης της πρώτης φοράς όταν μικρό παιδάκι είδα το «χωριό» μέσα από την βάρκα που μας μετέφερε από το πλοίο που τότε ακόμα έδενε αρόδο – μαγεύτηκα και τα μάγια κράτησαν κάτι περισσότερο από 40 χρόνια- όπως θυμάμαι και το συναίσθημα της τελευταίας φοράς που την είδα να χάνεται από το κατάστρωμα του πλοίου, χτισμένη παντού σαν κατάλευκη τούρτα. Λύπη για κάτι που χάθηκε και ξέρεις πως δεν θα το ξαναβρείς. Δεν το μετάνιωσα, και δεν μου λείπει.

Μάλλον φταίει που έχω μάθει να  αφήνω την ζωή να με οδηγεί, και που μου αρέσουν οι αλλαγές και τα καινούρια ξεκινήματα. Άλλωστε όλη μου η ζωή κάπως έτσι έχει κυλήσει. Με αναπάντεχες αλλαγές και κύκλους που κλείνουν για να ανοίξουν άλλοι. Από την Σχολή Μοναχών Ουρσουλινών (απ΄όπου με έδιωξαν στο τέλος της τρίτης Γυμνασίου επειδή ήμουν πολύ άτακτη για τα standards του σχολείου – πήγαινα στο μάθημα με την μηχανή μου αντί για σχολικό- για να με ξαναπάρουν αναγκαστικά στην αρχή της πρώτης Λυκείου με υπουργική απόφαση – ο μπαμπάς είχε πάντα μεγάλα μέσα-)  και με τρία Sorbonnes και μια DEUG με option lettres στο χέρι, πέρασα στην Γαλλική Φιλολογία Αθήνας αλλά τελικά προτίμησα να φύγω από το σπίτι μου, να πιάσω δουλειά στην μπάρα του μικρού Wild Rose στον περιφερειακό του Λυκαβηττού και ταυτόχρονα να γραφτώ στο Deree της Αγίας Παρασκευής όπου σπούδασα Marketing και Δημόσιες Σχέσεις. Τέσσερα χρόνια δούλευα νύχτα, κοιμόμουν από τις 6 μέχρι τις 8 το πρωί, πήγαινα στην σχολή μου, επέστρεφα στο σπίτι μου κατά τις 4 το απόγευμα, κοιμόμουν μέχρι τις 8 το βράδυ, διάβαζα μια ώρα, και στις 10 ήμουν στο μαγαζί έτοιμη για νέες περιπέτειες. Πέρασα υπέροχα, και τελείωσα δύο πανεπιστήμια ταυτόχρονα, αυτό της μέρας κι αυτό της νύχτας. Και τα θυμάμαι εκείνα τα χρόνια τώρα που αν ξενυχτήσω ένα βράδυ θέλω τρεις μέρες να συνέρθω και αναρωτιέμαι πως άντεχα. Η απάντηση είναι απλή, ήμουν 20 χρονών.

Στην συνέχεια έφυγα για Λονδίνο όπου έκανα το μεταπτυχιακό μου στο Middlesex University, επέστρεψα στην Αθήνα και άρχισα να δουλεύω. Ξεκίνησα σαν Assistant Marketing Manager στην Elikon Home Products, συνέχισα σαν Account Manager στην Bold και από εκεί πήγα στην Καπνοβιομηχανία Καρέλια όπου στα 28 μου ανέλαβα την θέση της Υπεύθυνης Σχεδιασμού Marketing. Στο μεταξύ όμως είχα ήδη γνωρίσει τον Πάνο,  είχα αποκτήσει τον γιο μου και είχα αποφασίσει πως το να είμαι full time μαμά μου άρεσε περισσότερο από το να είμαι grand στέλεχος καριέρας. Και έτσι, τρία χρόνια μετά αποχαιρέτησα την Καλαμάτα όπου είχα μετακομίσει γιατί εκεί ήταν η έδρα  και τα γραφεία της εταιρίας, και επέστρεψα στην Αθήνα. Επειδή δεν μπορούσα να κάθομαι και τελείως για μια πενταετία ασχολήθηκα με τις μεταφράσεις και συνεργάστηκα με τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της χώρας – Καστανιώτη, Πατάκη και Λιβάνη– και μετά το ένα έφερε το άλλο και εγώ μπήκα στον χώρο – και τον χορό- της δημοσιογραφίας.

Να ανοίξω εδώ μια παρένθεση και να πω ότι τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής μου, είχα την τύχη να έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που με στήριξε πάντα σε ότι κι αν αποφάσισα ή ονειρεύτηκα. Ο Πάνος δεν είναι μόνο ο σύντροφος μου – απεχθάνομαι την λέξη σύζυγος και δεν την χρησιμοποιώ παρά μόνο ειρωνικά- είναι ο καλύτερος μου φίλος, ο πιο πιστός μου συνένοχος, ο ικανότερος συμπαίκτης που θα μπορούσα να ονειρευτώ, ο πιο αποφαστικός μου σύμμαχος και όλα τα συν της ζωής μου μαζεμένα. Χωρίς εκείνον να με εξημερώσει, να με αντέχει, να με ισορροπεί και να με κουμαντάρει- και με μια προϊστορία ατίθασης εφηβίας, παραβατικής νιότης και σωρείας δυσλειτουργικών σχέσεων κάθε είδους- δεν ξέρω τι τροπή θα είχε πάρει η ζωή μου και που θα ήμουν τώρα.

Το 2011, με την κρίση στην Ελλάδα να μαίνεται και με τις εκδοτικές εταιρίες να καταρρέουν η μία μετά την άλλη, ο Πάνος γνώρισε τον Βίκτωρα Σίμωση της The Smiling Hippo. Κατά μια έννοια ήταν μια καρμική συνάντηση αφού ανακάλυψαν αμέσως τα κοινά τους ενδιαφέροντα,  συνεννοήθηκαν άψογα και κόλλησαν από την πρώτη στιγμή. Και αποφάσισαν να κάνουμε ένα δικό μας site. Έτσι δημιουργήθηκε το The Food and Leisure Guide. Η επιτυχία του ήταν ανέλπιστη και το 2014 ανέβηκε στον αέρα και το The Food and Leisure Guide International. Στο μεταξύ είχα προλάβει να μετακομίσω στο Λονδίνο, να στήσω την εταιρία εκεί, να βαρεθώ, να επιστρέψω και έκτοτε να πηγαινοέρχομαι από την μια πόλη στην άλλη σε ένα διαρκές, δημιουργικό και απολύτως ευτυχισμένο πέρα δώθε που με κρατάει απασχολημένη και το κυριότερο ενημερωμένη για όσα συμβαίνουν στις δυο χώρες της καρδιάς μου. Από το FnL ξεκίνησε λοιπόν και το Blond (con)fusion . Σαν εβδομαδίαια στήλη που συγκέντρωσε τόσο δικό της  κοινό, ώστε αποφάσισα να κάνω το επόμενο βήμα. Και έτσι, βρισκόμαστε σήμερα εδώ.

Έχω πολλές ιδέες γι’ αυτό το site, πολλά όνειρα, και πολύ ενθουσιασμό. Είναι ένας συνδυασμός από ότι έχω κάνει και έχω μάθει μέχρι σήμερα, και ταυτόχρονα είναι και καινούρια νερά, αχαρτογράφητα, αλλά αυτή είναι η ομορφιά όλων των νέων ξεκινημάτων. Πως έχουν φόρα, και χαρά, και προοπτικές, έχουν και ρίσκο, και αγωνία, αλλά κυρίως έχουν αυτό το excitement του ρολογιού που μηδενίζει και που σηματοδοτεί έναν νέο κύκλο, και μια άλλη διαδρομή. Σκοπεύω μέσα από αυτές τις διαδικτυακές σελίδες να μοιράζομαι μαζί σας το ενδιαφέρον κομμάτι της καθημερινότητας μου, τα ταξίδια μου, τις ανακαλύψεις μου, τις ιστορίες που γράφω συνήθως όταν περνάω φάση αυτοψυχανάλυσης, συνταγές, βόλτες, το Λονδίνο που αγαπώ, να σας γνωρίσω τις φίλες και τους φίλους μου και να σας διασκεδάσω με τα βιντεάκια που είναι my “new thing”.

Αν έπρεπε να με περιγράψω με μερικές λέξεις, θα έλεγα πως είμαι εκ γενετής αισιόδοξη – το βιβλίο που με καθόρισε είναι η Πολυάννα, και το παιχνίδι της χαράς είναι βασικό εργαλείο του τρόπου σκέψης μου- ψύχραιμη, δημιουργική, πιστή στις φιλίες και στις αγάπες μου (αν και όχι τόσο πιστή στους έρωτες μου), και με μια τάση να εξερευνώ – και συχνά να δοκιμάζω- τα όρια και τις δυνατότητες μου.  Αγαπώ το ροζ χρώμα, τα ταξίδια, την μαγειρική, τα καλλυντικά  και την διακόσμηση,  πιστεύω με πάθος στην αυτογνωσία, υποστηρίζω το προσωπικό στυλ σε συνδυασμό με την μόδα, και βαθιά μέσα μου κρύβεται μια έκπτωτη πριγκίπισσα που έρχεται σε μόνιμη αντίθεση με την ελληνίδα μάνα που συχνά παίρνει το πάνω χέρι – ο γιός μου είναι η μεγαλύτερη αδυναμία της ζωής μου- ενώ τα σοβαρότερα μειονεκτήματα μου είναι που βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα, που όταν θυμώνω μου βγαίνει όλο το μεσογειακό μου ταμπεραμέντο (αλλά μου περνάει γρήγορα), που κρατάω mental notes για εκείνους που στενοχωρούν τις αγάπες της ζωής μου και τους περιμένω στην γωνία όσος καιρός και αν έχει περάσει, που διεκδικώ εγωιστικά χρόνο και χώρο για τον εαυτό μου, και που ενώ δίνω πάρα πολλές ευκαιρίες στους ανθρώπους που θεωρώ πως τις αξίζουν, όταν αποφασίσω να κλείσω τις πόρτες, δεν τις ξανανοίγω ποτέ. Επίσης, όλοι γύρω μου επιμένουν να με φωνάζουν Ευούλα. Μάλιστα, πριν λίγο καιρό ο φίλος μου ο Χρήστος με έκανε και hashtag. #evoula

Τέλος, επειδή θέλω να είμαι ξεκάθαρη, και επειδή λόγω δουλειάς με καλούν σε διάφορα μέρη και μου στέλνουν διάφορα προϊόντα για να τα δοκιμάσω, θέλω να είναι σαφές πως ό,τι ανεβάζω εδώ, και για ό,τι γράφω, θα το έχω επιλέξει με βάση αποκλειστικά και μόνο το αν όντως μου άρεσε ή όχι. Νομίζω πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να χτιστεί μεταξύ μας μια σχέση εμπιστοσύνης. Υπάρχουν πολλά sites με πληρωμένο content εκεί έξω. Το Blond (con) fusion φυσικά δέχεται διαφήμιση, όμως το περιεχόμενο του είναι τα προσωπικά μου best of. Μέσα στο κάθε κείμενο αναφέρεται απολύτως ξεκάθαρα αν ήμουν καλεσμένη κάπου ή αν κάποιο προίόν μου το έστειλαν για να το δοκιμάσω ή μου το χάρισαν. Επίσης, αν κάποιο κομμάτι είναι χορηγημένο ή μέρος μιας εμπορικής συμφωνίας, και αυτό θα αναφέρεται σαφώς και εμφανώς. Παρόλο που δεν έχω κανένα θέμα με όσους και όσες γράφουν πληρωμένα contents, εγώ προσωπικά προτιμώ να μην το κάνω. Όπως επίσης, παρόλο που διατηρώ το δικαίωμα να γράψω και την αρνητική μου γνώμη για κάποιο μέρος ή προϊόν εφ΄όσον το θεωρήσω σκόπιμο ακόμα κι αν με έχουν καλέσει ή είναι δείγμα για δοκιμή, θεωρώ πως αν κάποιος σε έχει φιλοξενήσει ή σου έχει χαρίσει κάτι και δεν πάνε όλα όσο smoothly θα ήταν επιθυμητό, είναι fair εκεί που θα έγραφες κάτι κακό, να μην γράψεις τίποτα απολύτως.

Όπως και να ΄χει,  νομίζω πως με τον καιρό θα μάθουμε να διαβάζουμε ο ένας τον άλλον – εσείς εμένα και εγώ εσάς- γι΄αυτό και τα σχόλια σας δεν είναι απλά ευπρόσδεκτα, είναι απαραίτητα. Για να αποκτήσουμε μια σωστή επικοινωνία και να χτίσουμε τους δικούς μας κώδικες, όπως κάθε σωστή και δεμένη παρέα.

Καλωσήρθατε!

*Αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μου, το μέηλ μου είναι evi@blondconfusion.com

lOGO-01

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                                  

 Λευτέρης Τρίγκας – Co-Editor

Γεννήθηκα στην Πάτρα, μία κρύα Τσικνοπέμπτη του Φλεβάρη και αφού όπως λένε “‘όποιος γυρίζει μυρίζει”, δεν επεκτάθηκα μόνο στα σουβλάκια της γενέθλιας ημέρας μου αλλά περιπλανήθηκα και έζησα όπου ήθελα. Σπούδασα στην Αθήνα και το Λονδίνο και μαθήτευσα από πολύ μικρός στη μόδα και ότι είχε να κάνει γύρω από αυτό. Η ανάγκη μου για αλλαγή και ευ ζην μαζί με όλα αυτά που επιφέρουν με έφερε στα τραπέζια του FnL και μετά από 2 χρόνια σχεδόν, εδώ. Αφού μάλλον είμαι η πιο αυστηρή παρέα στο shopping (έχει χυθεί αίμα στο πεζόδρομο της Ερμού), ο πιο λαίμαργος φίλος στο τραπέζι (αυτό δεν θέλει επεξήγηση αν με ακολουθήσεις στο instagram) και το ο τελευταίος που θα φύγει από ένα πάρτι, αποφάσισα να κάνω αυτό το blog, για να βρω και τις άλλες πτυχές στου εαυτού μου είτε είναι “άγιες”, είτε είναι “επαναστατικές”. Το Saint Rebel είναι οι δύο φωνές που από μικρός είχα στο κεφάλι μου! Η μία με έστελνε στα αστέρια και η άλλη μου εξασφάλιζε τα σταθερά βήματα μου στη γη. Αυτό είναι, λοιπόν, το Saint Rebel, η wild πλευρά του εαυτού μου, που βαδίζει προς την αγιοποίηση της, είτε ζώντας σε ένα αδιάκοπο πάρτι, είτε πίνοντας χαμομήλι κουκουλωμένος στον καναπέ του σπιτιού μου. Χωρίς ύλη και ατζέντα μόνο full of dreams and hopes. Εδώ θα ανακαλύψουμε μαζί, καινούρια άτομα, ιδέες, μέρη, προϊόντα αλλά και εμένα τον ίδιο.

Fasten your seat belt, it’s going to be a fun ride! 

Need your feedback!

Facebook: https://www.facebook.com/lefteris.trigkas

Instagram: https://www.instagram.com/lefteris_trigkas/

Email: Ltrigkas@gmail.com

 

 

*Το cover του Blond είναι σχεδιασμένο από τον Jason Delfe ( ias_delfe@yahoo.com)